Contact

a_room@suzannevanrossenberg.nl


 


Over Suzanne van Rossenberg

Ik studeerde in 2004 cum laude af aan het Piet Zwart Institute te Rotterdam. Dat was inclusief een MA Fine Art aan Plymouth University. Voor en tijdens deze opleiding rondde ik een aantal modules af bij Wijsbegeerte (Universiteit Leiden) en Genderstudies (Universiteit van Amsterdam). Ik ontwikkelde me naast mijn beeldend kunstenaarschap tot projectmanager, fondsenwerver en onderzoeker op de gebieden mensenrechten, emancipatie en kunst en cultuur.

Mijn visie

Ik zie kunst en artistieke strategieën in settings buiten de kunstwereld, als een methode om verandering in gang te zetten. Kunst kan geijkte communicatiemethodes imiteren en levert speelse, humorvolle alternatieven aan de maatschappij. Doeleinden kunnen variëren van reclame tot aan de verbetering van de leefbaarheid in herstructureringswijken. Ook de economische structuur varieert: van zelf-gefinancierd tot aan commercieel, van gesubsidieerd tot aan winstgevend.

Het veranderen van bestaande verhoudingen is niet makkelijk, en het doorbreken ervan leidt in veel gevallen niet tot verbetering. Het gebruik van taal leidt tot fictie en creërt machtsstructuren. Hoe gaan wij hier mee om?

Hoe leggen politici rekenschap af van hun geloof in hun standpunten? Hoe vormen wij een mening uit alle informatie die wij uit kranten, televisie, internet en gesprekken met de buren halen? Wat is onze motivatie om steeds meer en weer woord en beeld te produceren in deze wereld? Religie, geld, smaak, politiek? Met welk recht verkopen wij ons verhaal aan de ander?

In kunstruimte —daar waar kunst plaatsvindt— mág er gelogen worden. Het schilderij, het beeldhouwwerk, de performance op straat, de onzichtbare objet-trouvé, zijn fictief. Alle betrokken partijen zijn daarvan op de hoogte. De toeschouwer kan zelf bepalen wat ie gelooft en ervan vindt. Daarna vertelt de toeschouwer een eigen verhaal over het kunstwerk aan vrienden en collega's. De toeschouwer wordt zelf de maker van fictie.

Dergelijke bevordering van de emancipatie van de toeschouwer, en transparantie in machtsverhoudingen, kunnen in principe in alle velden van de maatschappij worden geïmplementeerd.
Echter, kunst en haar subversie zijn het effectiefst, en zelfs alleen wenselijk, als álle betrokken partijen bewust worden gemaakt van hun eigen positie, inclusief de kunstenaar(s). Of althans, dat is mijn smaak en zo ga ik te werk.